Bez kategorii

Gra w kulki

Dziś kolejna, bardzo prosta zabawa, do której nie potrzebujemy ani specjalnego miejsca, ani skomplikowanych materiałów! Można w nią się bawić i w domu i w lesie, na plaży czy na podwórku – miejsce jest dowolne 🙂 Dodatkowo zainteresuje zarówno dzieci młodsze, starsze, a nawet dorosłych – w zależności od wieku możecie zmieniać zasady i stopień trudności.

Do gry potrzebujemy małych szklanych kulek, ale zamiast nich można wykorzystać też koraliki, kamyczki, nakrętki od butelek a nawet guziki (żeby wygodniej się grało, lepiej żeby elementy nie były zbyt małe – najlepiej, żeby miały średnicę około 1 cm).

Gra przeznaczona jest dla dwóch osób – a jeśli jest Was więcej możecie podzielić się na drużyny. Wtedy proponujemy rozegrać „mistrzostwa”:

  • najpierw ćwierćfinały (jeśli jest 8 osób, to np. grają 4 drużyny „A, B, C, D”, każda po 2 osoby);
  • następnie półfinały (grają ze sobą zwycięzcy drużyn A, B, C, D – np. zwycięzca z zespołu „A” gra ze zwycięzcą z „B”, natomiast „C” z „D”) 
  • na końcu oczywiście finał (gra ze sobą dwóch najlepszych zawodników z półfinałów).

Jeśli w zabawie uczestniczy nieparzysta liczba osób, można ustalić własne zasady.

Zaczynamy grę!

Na początku zabawy, każdy gracz (oznaczymy ich A i B) powinien mieć tyle samo kulek/kamyczków – np. po 15 sztuk (najlepiej zbliżonych do siebie kształtem/wielkością).

Możecie skorzystać z dwóch wariantów gry.

WARIANT I

  • gracz A rzuca na ziemię jedną ze swoich kulek*, a gracz B nie ruszając się z miejsca próbuje w nią wcelować dowolną swoją kulką (może rzucić, w swoim ruchu tylko jeden raz) – jeśli wceluje, zabiera zarówno swoją kulkę jak i przeciwnika, jeśli nie, kulki wracają do swoich właścicieli;
  • teraz gracz B rzuca na ziemię jedną kulkę i gracz A próbuje w nią wcelować jedną ze swoich kulek;
  • i tak na zmianę w każdym ruchu gracze się zmieniają – aż do momentu, gdy któremuś zawodnikowi skończą się kulki.

WARIANT II

  • gracz A rzuca na ziemię kulkę (w dowolne miejsce, ale na odległość nie większą niż np. 2 metry*);
  • zadaniem zawodnika B jest (nie ruszając się ze swojego miejsca) wcelować jedną ze swoich kulek w kulkę przeciwnika;
  • jeśli mu się to uda, zabiera z ziemi zarówno swoją kulkę jak i przeciwnika, a gracz A rzuca kolejną swoją kulkę na ziemię i proces się powtarza (dzieje się to tak długo, jak długo zawodnikowi B, będzie udawało się w swoim ruchu wcelować w kulkę przeciwnika);
  • jeśli zawodnik B „skusi” (czyli nie wceluje w kulkę przeciwnika), zawodnik A zabiera z ziemi swoją kulkę i usiłuje (z miejsca, w którym stał na początku gry) jedną ze swoich kulek, wcelować w już leżącą na ziemi kulkę zawodnika B;
  • jeśli mu się uda zabiera swoją kulkę i kulkę zawodnika B, a zawodnik B rzuca na ziemię kolejną swoją kulkę;
  • jeśli mu się nie uda zostawia na ziemi obydwie kulki (zawodnik B zabiera swoją z ziemi i rzuca nią w kulkę zawodnika A);

W obydwu wariantach gra kończy się, gdy jednemu z zawodników zabraknie kulek – oznacza to, że drugi zawodnik wygrał.

 
Możecie ustalić, że kulka, w którą należy wcelować może się znajdować maksymalnie np. 5-10 stóp od zawodnika. Jeśli upadnie dalej, to zawodnik może przed rzutem przybliżyć się o odpowiednią długość.
 
*odległość do ustalenia przed grą – zależy m.in. od wieku uczestników

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *